м.  1. воен. (сигнал) отбой (бир аракеттин бутүшүнө берилүүчү белги);  отбой воздушной тревоги аба тревогасына берилген отбой;  бить отбой  1) воен. отбой уруу, согуш аракстин токтотуу;  2) перен. тануу, сөзүнөн кайтуу!  2. (у телефона) отбой (телефондо сүйлөшүү бүткөн соң берилүүчү коңгуроо);  отбоя нет от кого-л. такыр кутулбайсың, жанды тындырбайт (мис. конок).

тыным ал,

бүткөр, бош кой.